Heb jij de gouden tip? 
Mijn antwoord? Nee! 

Als kindercoach krijg ik uit mijn omgeving vaak de vraag: ‘Heb jij tips?’ Gek misschien, maar meestal heb ik geen tips die écht verandering teweeg brengen. Ieder kind is namelijk anders, en nog belangrijker, iedere ouder ook. 

Het is volkomen begrijpelijk. Als je kind dagelijks vastloopt in heftige woedebuien, angst, onrust of een hoofd dat nooit stilstaat, raak je zelf ook opgebrand. Je wilt dat de strijd stopt. Je wilt rust. En dus zoek je een oplossing, een gouden tip.

De waarheid die we als ouders vaak liever niet horen is: zolang je naar het gedrag van je kind blijft kijken alsof het een probleem is dat dat gefikst moet worden, blijf je dweilen met de kraan open. 

Een kind staat namelijk nooit op zichzelf. De sleutel tot de rust waar je zo naar verlangt, ligt niet in het veranderen van je kind, maar in de moed om zélf in de spiegel te kijken.

Gedrag is geen probleem, het is een protest
Als een kind heftig reageert, zich extreem terugtrekt of dwars ligt, kijken we massaal naar dat gedrag. We plakken er labels op en proberen het gedrag met regels en straffen bij te sturen. Maar gedrag is slechts de buitenkant. Het is als het waarschuwingslampje op het dashboard van je auto. Als dat lampje gaat branden, sla je er ook niet met een hamer op totdat het lampje stuk is; je kijkt onder de motorkap wat er mis is.
Onder de motorkap van je gezin ligt de onderstroom. Kinderen zijn energetische sponzen. Ze reageren haarscherp op wat er écht in huis leeft, niet op wat er aan de buitenkant wordt gespeeld. Als jij als ouder overprikkeld bent, onderhuidse stress ervaart of oude pijn met je meedraagt, pikt je kind dat feilloos op. Het gedrag van je kind is vaak niets anders dan een spiegel van jouw eigen binnenwereld of een protest tegen de spanning in het gezin.

De onzichtbare rugzak: wat projecteer jij onbewust?
We nemen allemaal onze eigen geschiedenis mee in het ouderschap. De manier waarop jij vroeger bent opgevoed, de patronen van jouw eigen ouders en de systemische wetten uit jouw gezin van herkomst, bepalen hoe jij nu in de opvoeding staat.

Wanneer je kind jou triggert — bijvoorbeeld door niet te luisteren of een driftbui te hebben — reageer je vaak niet op je kind, maar op een oude wond in jezelf. Vind je het onverdraaglijk als je kind boos is? Grote kans dat er in jouw eigen jeugd geen ruimte mocht zijn voor boosheid. Word je nerveus van de onrust van je kind? Misschien moest jij vroeger altijd de 'brave, rustige' zijn om overeind te blijven. Als we deze eigen patronen niet onder de loep durven nemen, projecteren we onze eigen onafgemaakte zaken onbewust rechtstreeks op onze kinderen. Zij gaan vervolgens jouw lasten dragen.

Stop met fiksen, start met reflecteren
Het is pijnlijk om te erkennen dat het gedrag van je kind vaak begint bij jezelf. Het roept schuldgevoel op, en dat is precies waar we massaal voor weglopen door de focus weer snel op het kind te leggen. Maar deze waarheid is niet bedoeld om je schuldig te voelen. Het is juist de ultieme bevrijding.

Zolang de oplossing bij je kind ligt, ben je machteloos. Je bent afhankelijk van de bereidheid van een kind om te veranderen. Maar zodra je inziet dat jouw reactie, jouw patronen en jouw onderlinge dynamiek de sleutel zijn, heb je de regie weer terug.

Als jij de moed hebt om je eigen rugzak uit te pakken, de spanning in de onderstroom aan te kijken en als partnerteam écht op één lijn te gaan staan, geef je je kind het grootste cadeau denkbaar: de ruimte om die zware spiegel neer te leggen en gewoon weer onbezorgd kind te mogen zijn.


 

Information icon

We hebben je toestemming nodig om de vertalingen te laden

Om de inhoud van de website te vertalen gebruiken we een externe dienstverlener, die mogelijk gegevens over je activiteiten verzamelt. Lees het privacybeleid van de dienst en accepteer dit, om de vertalingen te bekijken.